Ik hou van die jongens, dat besef ik nu toch wel. Of van die mannen of het beetje tussenin dat ze al zo lang zijn. Want in al hun facetten, al hun hoeken en haken, bewonder ik ze. Ja zelfs hun fouten, omdat ze zo met die fouten omgaan dat het mooi wordt om naar te kijken, bewonderenswaardig. Als een onnozele schoothond loop ik achter hen aan, hopend dat ik er een beetje bij mag horen, dat ik een beetje mee kan praten, maar vooral, dat ik leer van hen.

Begrijp me niet verkeerd, want ik ben perfect gelukkig als die schoothond, dat meen ik. Kijk, de belofte in die twee barst uit hun huid als een gigantische geiser en het lijkt alsof iedereen de druppels ervan die door de wind worden meegevoerd en op de wereld landen niet eens opmerken of voelen. Maar het zijn die druppels die ik elke dag wél voel, die ik koester, en die me doen beseffen wat voor geluk ik heb dat ik deze wezens ken, wat voor een eer het is in hun gezelschap te mogen vertoeven.

Ik zou zo enorm trots zijn om hun dromen te mogen zien uitkomen. Ik zou zelfs al trots zijn om er simpelweg bij te zijn wanneer ze een soort van doorbraak maken, al is die doorbraak maar het winnen van een halfgaar wedstrijdje. Deze jongens, deze mannen, deze tussenmanenjongens, ze zijn mijn vaders, mijn broers, mijn leermeesters en mijn vrienden. Mijn goede goede vrienden.

Ik besef maar al te best dat ik altijd een stapje of vijf achter hen aan zal lopen, en dat vind ik niet eens erg. Ik zou het toch niet kunnen om mee te lopen, zo ben ik gewoon niet en zo zit ik niet in elkaar. Ik koester die druppels, en ik droom met die twee mee dat de wereld ze toch ooit zal opmerken. Voor de rest loop ik er wat achteraan, met af en toe zo’n geweldig moment wanneer ze even achterom kijken.