Het gaat net zo anders.
Ga toch weg.
Je vreet aan mijn nagels en
plakt in mijn haar.
gebrul en getier -
‘t Gouden Hartje is kapot en
de kunst is dood gebleken.
Roep maar wat op mijn schouders
en schrijf maar wat in mijn oor,
maar geloof me, want je weet niets.
Je weet niets.
Je keel is achterlijk en je trots is kaal.
Ik moest gisteren plots weer denken aan mijn terugreis van Amerika.
Op het vliegtuig van Newark naar Zaventem zat ik tussen twee mannen. Rechts van mij zat een oudere man die ook alleen op reis was naast het raam, en links van mij zat een zakenman die zijn kennis van het vele vliegen dat hij al gedaan had graag toonde door tegen iedereen te zeggen dat het de bedoeling was dat je ALTIJD je gordel aanhebt en dat hij je gerust wou helpen met je bagage omdat je die er anders toch “helemaal fout” zou inleggen.
Vriendelijke man wel, maar voor de rest van de vlucht heeft hij alleen maar geslapen.
Ik heb toch wel mooi zijn pretzeltjes opgegeten. Nah.
Toch, met die oude man aan het raam heb ik best wel wat gebabbeld. De eerste ijsbrekers “Waar ga jij naartoe?” of “Ook op vakantie?” leidden snel tot een langer gesprek à la: “Oh, you LIVED in the States? But you’re Belgian.. Why’s that? etc. etc.”. Maar ik verschoot toch ook van zijn reden tot vliegen, want bleek dat die man voor de eerste keer in veertig jaar nog eens naar België ging. Veertig jaar. En dan nog eens in z’n eentje, want ’t vrouwtje dierf niet vliegen. Hij kwam naar België omdat zijn kleindochter, afkomstig uit Amerika, in het nationale hockeyteam van Zweden of Zwitserland zat.
Amai, my coat.
Zij had dat weekend een match voor het Europees kampioenschap in de Lotto Arena en hij ging eens op bezoek. Het kwam ook mooi uit want zijn kleinzoon speelde viool in het conservatorium van Antwerpen en die had ook een optreden die week. Hij was ondertussen al mooi in de zestig jaar, maar hij vertelde alles met zo’n enthousiasme. Ik vond het fantastisch. Bleek dat hij “in his twenties” ook nog eens vijf jaar in Enschede heeft gewoond en hij “veshtoond eh klei beetje Nedehlaans.”
Nou, ik hoop dat Zweden of Zwitserland heeft gewonnen en dat die man van zijn reis heeft genoten. Ik genoot alvast van zijn verhalen. :]
Kzalnoggiseenblogskedoen. Alles om mijn discipline uit te stellen, right? Ik heb stress, maar toch net niet genoeg om mij achter die bureau te zetten. En de kater helpt ook niet.
Ik gaf gisteravond een feestje. In mah backyard. Ik heb ontdekt dat dingen klaarzetten voor een feest veel leuker is dan het opruimen. Grmbl. En dan kon ik tijdens het opruimen ook nog even uit mijn vel springen en 6 wespen doden in 2 stampen. PWND! (Moest u het nog niet weten, wasps terrify me. Ik heb er echt een fobie van, en als er eentje in mijn buurt is, zal ik automatisch mijn oren dichthouden. Long story waarom ik dat doe. Ik zal het u gladly vertellen, hoor! Vraag er maar eens achter ofzo. If you should care.)
DUS. Dat opruimen, echt blikje per blikje pletten omdat [quote van de papa:] “die blauw zakken duur zijn en er zo veel mogelijk in moet passen!”, peuk per peuk in de vuilzak, pingpong tafel afwassen want die plakte vol Fiero (die dan weer vol wespen zat, jolly good fun), tentje – dat verbazend vreemd in elkaar zit – afbreken, ijskast uitkuisen, en daarna een propere tuin achterlaten en victoriously naar huis lopen met de vijf ongeopende flessen wijn die zijn achtergebleven.
Het was fijn. Bedankt voor het komen, y’all.
Soms kan ik er niet zo goed
Tegen. Zo voeten, en benen,
Of handen.
Maar dat loopt wel los.
Speciaal voor jou. Althans,
Proberen is het sleutelwoord,
Want wat zei je dan over de
Liefde;
“Het is soms niet meer dan een
Vloek tot het dood is.”
Kijk, want je lippen hoeven
niet langer de mijne te zijn
en je hand mag verder reiken.
Ik zal nieuwe bomen bouwen
en mijn bos mag ook het
jouwe zijn.
Mijn stenen mag je schilderen
mijn handen mag je planten
tot de knopjes drie maal slaan.
Englishes was een 6. don’t know why that didn’t register… Ik ben er vrij blij mee. Met 3 tweedezits kan ik leven :]
Maar dan is er natuurlijk ook nog die paper waar ik nog aan moet beginnen… :s
With our sincerest apologies we inform you that even though you haven’t slept for the past 23 hours, your flight has been delayed. We are sorry for your lack of sleep, and your frustration at the fact that you are now stuck in the airport for the next 8 hours. It is our understanding that by the time your flight takes off, you will have been awake for at least 30 hours. However, there still may be some additional delays seeing as the U.S.A. decided to have a googolplex of epic thunderstorms today which prevent the planes from taking off.
We realize that you may not have thought to bring extra food because your flight has usually been on time the previous years that you have traveled this route. Therefore, we will provide you with a food voucher of €8,00 that you may use at the all the crappy food places. The good ones will obviously be more expensive so you can not use the voucher there. When using the voucher at the crappy food places, you should bear in mind that nothing on the menu is under €8,00. Be prepared to pay an additional Euro or four for a decent meal (drinks not included, coke is approximately €3,00 per bottle).
During your hours of boredom, we have provided areas for you to take a small nap. These areas are labeled with signs reading “SieSta”[1]. Here you will find small couches that most likely do not fit your body in a comfortable position. Also in these areas are spaces for the use of laptops or other electronic appliances. However, internet is not provided for free, so connecting with your family or friends at your destination to update them about your flight status will not be possible. At all.
Thank you for trusting Brussels Airport and Continental Airlines.
P.S.
Should you experience extreme frustration at this situation.
graag had ik. maar misschien wil je ook.
of zou je dan eerder. ‘t is wat je wilt.
moet ik helpen. heb je me nodig. ben je er nog.
ja dat brandt nog dus het komt wel goed.
of ik het heb opgeschreven.
de zon scheen dus schreef ik het op.
de stadsdamp doet weer raar vandaag.
Ik heb vandaag drie of vier uur aimlessly in Antwerpen rondgelopen en er absurd hard van genoten. Ik heb geld gegeven aan een vioolspeler, maar wel alleen rosse centjes
want ik voelde me maar half vrijgevig.
Maar ook half gul.
Ik ben zelfs een kerk binnengegaan en ik heb een kaarsje aangestoken.
Believe me, dat doe ik niet vaak.
Het was, nevertheless, quite amazing. Mijn ademhaling was enorm rustig en ik had een zalig wandelritme,
zo eentje dat een beetje wiegend aanvoelt
maar er hopelijk niet zo uit ziet.
Grag zei eens dat het wandelen leidt tot het in dialoog treden met zichzelf,
maar dat had ik niet vandaag.
Althans ik denk toch van niet, want ik was niet echt aan het denken. Meer zo… ik ben geneigd te zeggen radeloos observeren, maar dat is niet het juiste woord.
Niet echt radeloos, maar gewoon zoiets als op automatische piloot ofzo.
Met testbeeld, maar dan functioneler.
En de tijd ging snel,
en ik was gelukkig.
In other news, ik heb deze week belachelijk veel geld op gedaan. Feeling slightly guilty.
Wrote a little sum’n sum’n.
Please read it, BUT please do take your time to do so.
I fear it might seem too whatever if you read it too quickly.
Just read it aloud in thine head or sum’n.
Zucht nu, en zet u aan het lezen. :]
Hij was gravelijk ziek met lafheid. In een donkere steeg had hij haar gevonden; na zijn nachtelijks bezoek aan het Café der Ruige Lieden. Hoewel hij smal van postuur was en enorm breekbaar leek, had hij haar op zijn armen de lange weg naar huis gedragen, en wekenlang daarna lag zij op zijn vloer. Hij dronk op avonden van eenzaamheid en sigarettenrook een fles rode wijn leeg en bestudeerde haar. De hele avond. Hoe zij de loodzware lucht binnenforceerde in haar longen, en hoe haar lichaam daarbij kronkelde. Hoe haar ogen tolden. Hoe haar nagels braken.
Wanneer de fles leeg was, gooide hij die uit het raam samen met het glas, doofde hij zijn sigaret, keek haar nog een keer aan,… en dan kon hij het licht uitdoen en naar zijn slaapkamer gaan.
Alles was deel van een proces, en hij kon er de ene nacht beter aan uit dan de andere. Soms deed haar hoesten hem in slaap vallen. Dan was hij in een roes met zijn gedachten en werd dat gehoest na een tijd een verzachtend geluid dat hij in zich op nam tot het een deel van zijn humeur werd. Het gaf hem dan dat gevoel dat hij had wanneer hij veel te lang onder de douche stond, en het water zo over hem stroomde dat hij het niet eens meer op zijn huid voelde landen. Hij genoot er van. Niet van haar, maar van die sfeer, die roes. Dat zelfverlies.
Als hij niet in slaap viel, kwam er soms nog een tweede fles aan toe ging hij weer naar die vrouw op zijn vloer kijken. Dan werden zijn gedachten met elke slok kunstzinniger, want hij zag haar dan steeds meer als onderdeel van een soort van hemels of hels proces waar hij het gevoel van had dat het zijn roeping of lot was om het uit te pluizen tot in de diepste details. In zulke momenten was hij steeds enorm gefascineerd door het mannenhemd – Large – waar hij die eerste dag haar tengere lijf in had gehuld.
Wanneer hij de kronkels van haar lichaam aan het bestuderen was betrapte hij zichzelf er vaak op dat hij na een tijd niet meer naar haar lichaam keek, maar naar dat hemd. Hij dacht vaak dat haar lichaam het bewerkte of kneedde, tot het er precies zo uitzag dat het haar gedachten perfect uitdrukken kon.
En dan ging hij die weer ontcijferen tot die tweede fles rond een uur of drie ’s ochtends leeg bleek en de wereld ineens weer de oppervlakkige hel werd dat het altijd al was geweest en dat esthetisch of hemels of hels proces waar zij of dat hemd dan deel van uitmaakten iets was dat helemaal niet bestond.
Hij vloekte dan op zichzelf en de naïeve kloot in hem die nog in kunst geloofde. Hij vloekte dan op zijn dronkenschap omdat het zijn hoofd op hol bracht, op die rotwijn omdat die hem dronken maakte, op die kutsigaretten omdat de as ervan dat hemd naar de vaantjes hielp,…
En zo ging hij al vloekend naar bed op die avonden van eenzaamheid en sigarettenrook. Hij was gravelijk ziek met lafheid.
Recent Comments