Pakt ne gouden kroon in d’hand,
geblinddoekt paraderen.
Ge voelt het, ‘k voel dat ge ‘t voelt!

Heft in eigen handen,
Deze reis is van u.

Het blijkt dat een overvloed
aan vervreemde dagen steeds
weer aan mijn raam belandt,
daar aangekomen kruipend
op buik en elleboog.

Dit alles verneem ik dan van
de rommel op mijn bureau
en de paars-blauwe gloed
die dat alles omhult.

Toch is het nog niet eens zomer
geweest. Laat staan oktober.

- Ik was al vergeten dat ik de gedichten in de laatste 2 posts zelfs had geschreven. Toch handig, zo’n blog!

- Ik ben ondertussen afgestudeerd als Bachelor in de Theater-, Film-, en Literatuurwetenschap en in Engels. That’s right, ik schreef zelfs een scriptie (die stiekem niet zo geweldig was). Momenteel werk ik aan mijn Master Theater- en Filmwetenschap, met een klein keuzevakje uit de master Engels, voor het geval u dat nog niet zou weten.

- Nieuwe schrijfsels zitten er niet echt in tegenwoordig, want een master studeren is toch niet voor watjes. Zelfs al wordt mijn master bestempeld als één van de makkelijkste, toch blijk ik massa’s werk te hebben. Poopy.

- Mijn financiële crisis lijkt zo goed als voorbij, ik werk nl. aan de kassa van een winkeltje in Wilrijk. Good money, i say!

- Mijn relatiestatus op facebook strijkt nog steeds met de realiteit. My Sam-man makes me happeh.

I THINK I DID.

________________________

Gisteren zag ik zelfs geen daglicht.
zo lang sliep ik.
En dat zonder pillen te nemen…
Meer dan je kan zeggen van
kribbel kribbel

Nee, ik hou het bij vandaag.

________________________

Je zag nog een laatste keer
de klok voor je ze weer
drie dagen zou vergeten.

Die drie dagen waren dan
als goud. Ze droegen een
kitscherig, afbrokkelend goudgelakt
vestje, maar je vond ze prachtig
voor wat ze waren.

_______________________

Ik lijk liever op kladpapier te schrijven dan in boekjes of schriftjes of dergelijke. Ik lijk ook beter te schrijven zo.  I like these. :)

Het was verkeerd, geloof ik
te versmelten in de lucht,
weigerend te dalen.

Wind blies tegen
mijn drijvend plekje lucht
en voerde me omhoog.

Bij windstil kwam ik
neer en las de wereld
opnieuw, steeds opnieuw.

____________________________

Ik schreef nog eens wat.

Je dikke neus staat
niet met die bril
En ook niet met
de vorige

____________________________

Deze twee staan al een tijdje in een bestand genaamd “ideetjes” op mijn bureaublad, en af toe puzzel ik er wat aan. Aan deze dus niet meer nu, enkel aan de rest nog. Meligheid is de ergste ziekte, weet u?