Ongetiteld.
Het was verkeerd, geloof ik
te versmelten in de lucht,
weigerend te dalen.
Wind blies tegen
mijn drijvend plekje lucht
en voerde me omhoog.
Bij windstil kwam ik
neer en las de wereld
opnieuw, steeds opnieuw.
____________________________
Ik schreef nog eens wat.
Je dikke neus staat
niet met die bril
En ook niet met
de vorige
____________________________
Deze twee staan al een tijdje in een bestand genaamd “ideetjes” op mijn bureaublad, en af toe puzzel ik er wat aan. Aan deze dus niet meer nu, enkel aan de rest nog. Meligheid is de ergste ziekte, weet u?
Advertisement
met dezelfde idee zit ik ook al een hele tijd in mijn kop, dit is wat er bij is uitgekomen (allez, een vijftal jaar geleden. en ook heel weemoedig.)
bei Wind
kennst du das:
du siehst einen Vogel,
draußen,
der still zu stehen scheint
gefangen in höchster Freiheit
bis er nachgibt
(bij wind
ken je dat:
je ziet een vogel,
buiten, die stil lijkt te staan
gevangen in de hoogste vrijheid
tot hij zwicht)
dus: ik vind je gedachten leuk.
m
Dat van die meligheid zou je poetisch verder kunnen uitwerken… bedankt.