Daar zag ik pas mijn
handen.
Mijn handen vol stapels dozen.
Stoffig karton.
Kind, dit was geen spel.
Het scheen anders,
en het scheen zo fel.
De bomen ruisden
wenseloos en ik was uitverkorene.
Daar zag ik de opkomst.
Daar zag ik pas het blauw.
Ik kan niet beslissen of vandaag nu een random crappy dag is of dat ik vandaag net leuk vind omdát het zo’n vreemde dag is. En ik bedoel niet dat er allemaal vreemde/crappy dingen gebeuren, maar ik heb het eerder over mijn stemming. Ik heb weer zo het “testbeeld, maar dan functioneler”-gevoel.
Ik ben een beetje cranky, maar ik denk dat het komt omdat ik niet zo vast heb geslapen. Om 4u ’s ochtends kreeg ik sms’en, en om half 9 besloot de kotbaas de gang te stofzuigen en daarbij belachelijk veel lawaai te maken, en ik dacht bij mezelf: “Can’t a girl get a decent night’s sleep in this place?”
Het fijne aan dit gevoel is dan weer dat ik blij ben op m’n eentje. Ik krijg in deze stemming vaak amateuristische kunstzinnige ingevingen en ik denk veel te hard na over alles. Zo kom ik af en toe wel bij iets plezierigs of interessants uit, maar meestal eindig ik gewoon bij een conclusie in de trend van “dus eigenlijk is alles simpelweg gemaakt om veranderd te worden.”
Het valt me wel op dat ik in de zomer nooit in deze stemming ben. Net alsof de voorwaarde om dit gevoel te hebben is dat je een sjaal moet aanhebben en dat het fris moet zijn buiten. Ofzo.
Bij zo’n dag hoort een portie Anna Enquist:
Tuin, water, tuin
[1]
Toch is hij gekomen. De bomen
heffen weer stom hun armen,
paddestoelen liggen als schuim
op het gras. Ik lach erom.
Ijzig vocht kruipt in de kamers.
Hij scharrelt in de tuin, fluit
een lied tussen zijn tanden,
het weerklinkt als in een kerk.
Hij prent zich de lege gevel in,
hij leunt tegen de schuur. Hij
steekt nog eens op en wacht.
(Hmmm, om de één of andere reden leest dit gedicht helemaal anders in de bundel dan op een scherm. Hier overtuigt het niet zo.)
Omdat ik vorige keer dan toch ook mijn examenresultaten had gepost, zal ik u bij deze ook laten weten dat ik er op al mijn herexamens door was! Checketuit:
Ik was echt belachelijk blij met dit nieuws. Zo blij dat ik ben gaan feesten en plezieren, en blijkbaar ben ik te ver gegaan, want mijn lichaam faalt. Yes, I is sick. Al drie dagen. Bleh. Verbazend genoeg verdrink ik ondertussen nog niet in de papieren zakdoekjes, gebruikte theezakjes, of pillendoosjes en staat mijn afwas van de voorbije vier dagen niet te stinken. Er staan enkel twee lege tassen, go me!
And now, time for naps.
We huizen nog te veel steken en
gebreken, zo blijkt.
Doe maar niets open dat de bries
door zal laten, en zeg me hoe mijn
rug zal gaan breken.
Met het oordeel al geveld, lezen we verder.
Maar geeneen die weet hoe de
ogentroost zal verlopen.
In other news,
Op een avond rond half 8:
mijn lichaam spoelde aan.
het was laat op de dag, je was
al lange tijd bezig met
het graven van grachten.
“Om het tij te vangen!” zei je,
maar niemand zag het lukken.
het voordeel van de twijfel
wou men je nog wel gunnen.
Ik had gehoopt al lang in mijn kot te zitten nu. Het is al, wat, donderdag? Stilletjesaan wordt ik echt extreem gefrustreerd hierdoor. Huidige huurdster Doortje, is GESTOPT met haar studies (TFL-quitter.. puh!) en heeft dus bijgevolg GEEN HEREXAMENS en niets anders te doen dan awesome summer-time freedom enjoyment. Verhuis dan toch! Thuis is ook wel fijn enzo, maar mijn ouders vertrekken morgen op reis en zullen me dus niet kunnen helpen bij het verhuizen vanaf dan, en ik kan moeilijk aan den bompa gaan vragen om te helpen, toch? Dieje mens is ook geen vijftig meer.
Anyway, genoeg geklaagd. Vanaf nu moet ik mezelf gewoon wat discipline inpompen voor die herexamens. Het zal wel lukken, maar ik mag gewoon in twee weken geen daglicht meer zien. YES. Who’s with me?
Het gaat net zo anders.
Ga toch weg.
Je vreet aan mijn nagels en
plakt in mijn haar.
gebrul en getier -
‘t Gouden Hartje is kapot en
de kunst is dood gebleken.
Roep maar wat op mijn schouders
en schrijf maar wat in mijn oor,
maar geloof me, want je weet niets.
Je weet niets.
Je keel is achterlijk en je trots is kaal.
Ik moest gisteren plots weer denken aan mijn terugreis van Amerika.
Op het vliegtuig van Newark naar Zaventem zat ik tussen twee mannen. Rechts van mij zat een oudere man die ook alleen op reis was naast het raam, en links van mij zat een zakenman die zijn kennis van het vele vliegen dat hij al gedaan had graag toonde door tegen iedereen te zeggen dat het de bedoeling was dat je ALTIJD je gordel aanhebt en dat hij je gerust wou helpen met je bagage omdat je die er anders toch “helemaal fout” zou inleggen.
Vriendelijke man wel, maar voor de rest van de vlucht heeft hij alleen maar geslapen.
Ik heb toch wel mooi zijn pretzeltjes opgegeten. Nah.
Toch, met die oude man aan het raam heb ik best wel wat gebabbeld. De eerste ijsbrekers “Waar ga jij naartoe?” of “Ook op vakantie?” leidden snel tot een langer gesprek à la: “Oh, you LIVED in the States? But you’re Belgian.. Why’s that? etc. etc.”. Maar ik verschoot toch ook van zijn reden tot vliegen, want bleek dat die man voor de eerste keer in veertig jaar nog eens naar België ging. Veertig jaar. En dan nog eens in z’n eentje, want ’t vrouwtje dierf niet vliegen. Hij kwam naar België omdat zijn kleindochter, afkomstig uit Amerika, in het nationale hockeyteam van Zweden of Zwitserland zat.
Amai, my coat.
Zij had dat weekend een match voor het Europees kampioenschap in de Lotto Arena en hij ging eens op bezoek. Het kwam ook mooi uit want zijn kleinzoon speelde viool in het conservatorium van Antwerpen en die had ook een optreden die week. Hij was ondertussen al mooi in de zestig jaar, maar hij vertelde alles met zo’n enthousiasme. Ik vond het fantastisch. Bleek dat hij “in his twenties” ook nog eens vijf jaar in Enschede heeft gewoond en hij “veshtoond eh klei beetje Nedehlaans.”
Nou, ik hoop dat Zweden of Zwitserland heeft gewonnen en dat die man van zijn reis heeft genoten. Ik genoot alvast van zijn verhalen. :]
Kzalnoggiseenblogskedoen. Alles om mijn discipline uit te stellen, right? Ik heb stress, maar toch net niet genoeg om mij achter die bureau te zetten. En de kater helpt ook niet.
Ik gaf gisteravond een feestje. In mah backyard. Ik heb ontdekt dat dingen klaarzetten voor een feest veel leuker is dan het opruimen. Grmbl. En dan kon ik tijdens het opruimen ook nog even uit mijn vel springen en 6 wespen doden in 2 stampen. PWND! (Moest u het nog niet weten, wasps terrify me. Ik heb er echt een fobie van, en als er eentje in mijn buurt is, zal ik automatisch mijn oren dichthouden. Long story waarom ik dat doe. Ik zal het u gladly vertellen, hoor! Vraag er maar eens achter ofzo. If you should care.)
DUS. Dat opruimen, echt blikje per blikje pletten omdat [quote van de papa:] “die blauw zakken duur zijn en er zo veel mogelijk in moet passen!”, peuk per peuk in de vuilzak, pingpong tafel afwassen want die plakte vol Fiero (die dan weer vol wespen zat, jolly good fun), tentje – dat verbazend vreemd in elkaar zit – afbreken, ijskast uitkuisen, en daarna een propere tuin achterlaten en victoriously naar huis lopen met de vijf ongeopende flessen wijn die zijn achtergebleven.
Het was fijn. Bedankt voor het komen, y’all.
Recent Comments